Κύριε διευθυντά,
Διαβάζοντας το άρθρο του κ. Νίκου Παπανδρέου (Βία και υπαρκτός καπιταλισμός, 22/4/07) δε μπορώ να πώ οτι πείστηκα με τα επιχειρήματά του.
Αρχικά υποστηρίζει οτι δεν υπάρχει συσχετισμός μεταξύ του αριθμού των όπλων στις Η.Π.Α. και των ατυχημάτων - δυστυχημάτων που σημειώνονται καθώς όπως μας πληροφορεί και στον Καναδά υπάρχουν όπλα αλλά και στη Κρήτη. Ναι, αλλά πόσα οπλά?! Και για ποιά χρήση (συνήθως) προμηθεύονται?
Πιο συγκεκριμένα, δε πιστεύω οτι υπάρχει σύγκριση μεταξύ του αριθμού των 60 εκ. Αμερικανών που κατέχουν 200 εκ. όπλα και των 4 εκ. Καναδών που κατέχουν 11 εκ όπλα. Επίσης δε μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός οτι μεγάλο ποσοστό των όπλων που αγοράζονται στον Καναδά και στη Κρήτη προορίζονται κυριως για κυνηγητικους σκοπούς σε αγροτικές περιοχές σε αντίθεση με τις αγορές που πραγματοποιούνται στις πόλεις των Η.Π.Α. Δεν μπορούμε επίσης να συσχετίσουμε τους νόμους για οπλοκατοχή που ισχύουν στον Καναδά με τις ακραίες μορφές και παραλαγές του νόμου που ψηφίζει η κάθε πολιτεία στο Συνταγμά της ξεχωριστά (από τους πιο αυστηρούς μέχρι τους πιό χαλαρούς νόμους του Τέξας και της Βιρτζίνια).
Όσο για το δεύτερο επιχείρημά του (οτι ευθύνεται το ιδιωτικοοικονομικό σύστημα περίθαλψης της Αμερικής που δεν εντοπίζει τους ψυχασθενείς) πιστεύω οτι τελικά δεν ευθύνεται το σύστημα καθαυτό αλλά η ίδια η φύση του προβλήματος. Οι ψυχικές παθήσεις είναι από τη φύση τους δύσκολο να διαγνωστούν και ακόμα και μετά η διάγνώση δε μπορεί να είναι απόλυτα αξιόπιστη. Ποίος γιατρός θα μπορούσε με βεβαιότητα να διαγνώσει σε κάποιο παιδί την εκκόλαψη ενός εγκληματία και όχι ενός ακόμα νέου με αποξένωση από το περίγυρο του, ερωτική απογοήτευση, θύμο προς όλους και όλα, αισθήματα συχνά οφειλόμενα στην εφηβεία? Και τι θα μπορούσε να κάνει πέρα από συμβουλές στους γονείς και φαρμακευτική αγωγή? Στη περίπτωση του Cho δε διαγνώθηκε απαραίτητη η φαρμακευτική αγωγή, όχι οτι έπρεπε να γίνει κάτι και το σύστημα δεν τον κάλυψε. Όταν άνθρωποι με κατάθλιψη αυτοκτονούν δεν το κάνουν επειδή το σύστημα δεν τους παρείχε προστασία, αλλά επειδή συχνά οι ίδιοι ή ο περίγυρός τους δεν αναγνώρισαν τα συμπτώματα ώστε να αναζητήσουν βοήθεια. Εφόσον κατηγορούμε το σύστημα, χώρες με συστήματα υγείας όμοια με της Αμερικής, όπως η Αγγλία, γιατί δεν έχουν φαινόμενα χρήσης όπλων και θανάτων στα σχολεία?
Γιατί κατα τη γνώμη μου εγληματικά φαινόμενα υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες, απλά στις κοινωνίες με αφθονεία όπλων όπως η Αμερική είναι λογικό και επόμενο οτι άνθρωποι με προβλήματα που θέλουν να βλάψουν, μπορούν να το κάνουν πιο εύκολα και σε μεγαλύτερη κλίμακα προμηθευόμενοι όπλα. Επίσης θα έπρέπε πριν αναφερθούμε περί κοινωνικής εξαθλίωσης, να λάβουμε υπ' όψιν τον αριθμό των νέων μεταναστών νομίμων ή μη που δέχεται η Αμερική κάθε χρόνο και να τον συγκρίνουμε με αυτούς που δέχεται οποιαδήποτε άλλη χώρα. Έτσι ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε συγκρίσεις κατά πόσο κάποια άλλη χώρα θα μπορούσε να ανταπεξέλθει καλύτερα.
Ίσως τελικά στην Ευρώπη να μην έχουμε Μπαμ όπως ισχυρίζετε ο συγγραφέας αλλά Μπανlieues...
Αρχικά υποστηρίζει οτι δεν υπάρχει συσχετισμός μεταξύ του αριθμού των όπλων στις Η.Π.Α. και των ατυχημάτων - δυστυχημάτων που σημειώνονται καθώς όπως μας πληροφορεί και στον Καναδά υπάρχουν όπλα αλλά και στη Κρήτη. Ναι, αλλά πόσα οπλά?! Και για ποιά χρήση (συνήθως) προμηθεύονται?
Πιο συγκεκριμένα, δε πιστεύω οτι υπάρχει σύγκριση μεταξύ του αριθμού των 60 εκ. Αμερικανών που κατέχουν 200 εκ. όπλα και των 4 εκ. Καναδών που κατέχουν 11 εκ όπλα. Επίσης δε μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός οτι μεγάλο ποσοστό των όπλων που αγοράζονται στον Καναδά και στη Κρήτη προορίζονται κυριως για κυνηγητικους σκοπούς σε αγροτικές περιοχές σε αντίθεση με τις αγορές που πραγματοποιούνται στις πόλεις των Η.Π.Α. Δεν μπορούμε επίσης να συσχετίσουμε τους νόμους για οπλοκατοχή που ισχύουν στον Καναδά με τις ακραίες μορφές και παραλαγές του νόμου που ψηφίζει η κάθε πολιτεία στο Συνταγμά της ξεχωριστά (από τους πιο αυστηρούς μέχρι τους πιό χαλαρούς νόμους του Τέξας και της Βιρτζίνια).
Όσο για το δεύτερο επιχείρημά του (οτι ευθύνεται το ιδιωτικοοικονομικό σύστημα περίθαλψης της Αμερικής που δεν εντοπίζει τους ψυχασθενείς) πιστεύω οτι τελικά δεν ευθύνεται το σύστημα καθαυτό αλλά η ίδια η φύση του προβλήματος. Οι ψυχικές παθήσεις είναι από τη φύση τους δύσκολο να διαγνωστούν και ακόμα και μετά η διάγνώση δε μπορεί να είναι απόλυτα αξιόπιστη. Ποίος γιατρός θα μπορούσε με βεβαιότητα να διαγνώσει σε κάποιο παιδί την εκκόλαψη ενός εγκληματία και όχι ενός ακόμα νέου με αποξένωση από το περίγυρο του, ερωτική απογοήτευση, θύμο προς όλους και όλα, αισθήματα συχνά οφειλόμενα στην εφηβεία? Και τι θα μπορούσε να κάνει πέρα από συμβουλές στους γονείς και φαρμακευτική αγωγή? Στη περίπτωση του Cho δε διαγνώθηκε απαραίτητη η φαρμακευτική αγωγή, όχι οτι έπρεπε να γίνει κάτι και το σύστημα δεν τον κάλυψε. Όταν άνθρωποι με κατάθλιψη αυτοκτονούν δεν το κάνουν επειδή το σύστημα δεν τους παρείχε προστασία, αλλά επειδή συχνά οι ίδιοι ή ο περίγυρός τους δεν αναγνώρισαν τα συμπτώματα ώστε να αναζητήσουν βοήθεια. Εφόσον κατηγορούμε το σύστημα, χώρες με συστήματα υγείας όμοια με της Αμερικής, όπως η Αγγλία, γιατί δεν έχουν φαινόμενα χρήσης όπλων και θανάτων στα σχολεία?
Γιατί κατα τη γνώμη μου εγληματικά φαινόμενα υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες, απλά στις κοινωνίες με αφθονεία όπλων όπως η Αμερική είναι λογικό και επόμενο οτι άνθρωποι με προβλήματα που θέλουν να βλάψουν, μπορούν να το κάνουν πιο εύκολα και σε μεγαλύτερη κλίμακα προμηθευόμενοι όπλα. Επίσης θα έπρέπε πριν αναφερθούμε περί κοινωνικής εξαθλίωσης, να λάβουμε υπ' όψιν τον αριθμό των νέων μεταναστών νομίμων ή μη που δέχεται η Αμερική κάθε χρόνο και να τον συγκρίνουμε με αυτούς που δέχεται οποιαδήποτε άλλη χώρα. Έτσι ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε συγκρίσεις κατά πόσο κάποια άλλη χώρα θα μπορούσε να ανταπεξέλθει καλύτερα.
Ίσως τελικά στην Ευρώπη να μην έχουμε Μπαμ όπως ισχυρίζετε ο συγγραφέας αλλά Μπανlieues...
---
Η Καθημερινή, 26/04/2007
No comments:
Post a Comment